تبليغاتX
بود و نبود - روشنی از آن من است
 

  علامت را ابتدا به مانند «نامی» یافتم که اولین بار پدربزرگ بر اساس رسمی نانوشته-غیر از نامی که در شناسنامه دارم- بر من گزارد و سپس بستگان نزدیک، دوستان و آشنایان هر یک به نوبه خود بدین رسم نامی دیگر بر من نهادند. «کدی» که در به زبان آوردن اش مرا به شخص نام گزارنده و مختص به او متصل می کند. چه بسا جنبه ای ناپیدا از من که کشفش را به خاطر و مرحمت دیگری مدیون بوده ام تا همیشه چون جزیره ای که به نام کاشف اش نام گذاری می شود. پس نام های دیگرم، نام های دیگران را نیز تداعی می کند و من بعد، باید نام های دیگری که در پشت هم به روشنائی تاریکی ام کمک می کند سپاس گذار باشم.

  تکرار نام از سوی طرف مقابل، علامت دوم را نشان می دهد که -به همراه رضایتمندی «او» از به زبان آوردن آن نام- می گوید نام ات را فراموش نکن! این بودن، بر حسب ادب، سپاس گذاری من را می طلبد.

  علامت بعدی، تکرار علامت دوم است با این فرق که دیگر چهره علمک رو به روشنی می گذارد. ای بسا که چهره ناصرالدین شاه بر بالای برج ورامین بر من معلوم می گردد که به رسم عادت هر سال، سیزدهم فروردین ماه را در آنجا به سر می برد و سپس از نوک آن برج ایستاده و سرزمین زیر پایش را «الملک الرعیت» خطاب می کرد. عادت هر ساله او، به تابوئی ابدی برای رعیت اش می مانست که تخطی از آن، جرم و ناسپاسی به ولی نعمت شان هم چون پدر را می بود. اینجا علامت، تابلوی خطری است که امری درونی و طبیعی برای ره گذران تلقی می شود.

  تابلوی علامت خطر در مثلث خود علامت تعجب (!) را دارد. از حادثه ای محتمل خبر می دهد که البته او خود آگاه است. رعیت نیز باید آگاه باشد که ناصرالدین شاه هم چنان بر برج ورامین ایستاده است راست به سان علامت تعجب. اما این تنها یک موقعیت از معانی این علامت است. جنبه دیگرش تعجبی ست که حتی شاه را نیز در بر می گیرد، از این همه نادانی و اهمال کاری اطرافیانش و ناسپاسی این رعیت کور و کچل.

  شاه خوب می دانست که تنها جای موجه از نظر قاطبه اش بالای برج بود تنها مقام واقعی او.دیگران او را روشنای سرزمین خویش می پنداشتد. و او، شاه، علمک تعجبی ست به رسم روشنگری مناطق تاریک که ناسپاسی را بر نمی تابد. پیوسته به برتری دنیای خود بر دیگری اشاره دارد و ادعایش، غرور از کشف ناشناخته ها، جزیره ای می باشد که پرچم فتحش را در آن کوبانده است و شما، بروید به آنها بگوئید چیزی جز مجمع الجزایری نیستند که هر علمک دانائی آن را روشن کرده است.

+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم مهر 1386ساعت 16:23 توسط سهيل وطن‌پرست |